Sam Iwan Kotlarewski określał swoją sztukę jako „operę małorosyjską w dwóch aktach”. Użyta nazwa gatunkowa była jednak dosyć umowna. Ówczesnym zwyczajem, zwłaszcza w rosyjskiej dramaturgii, było nazywanie niektórych utworów dramatycznych „operami” ze względu na to, iż zawarte były w nich, prócz tekstu głównego, oddzielne partie wokalne, które aktorzy wykonywali przy akompaniamencie instrumentów muzycznych. Ogólnie rzecz biorąc były to jednak utwory dramatyczne. Również i „Natałka Połtawka” jest sztuką teatralną z wyraźnym wątkiem społeczno-obyczajowym i dramatycznymi konfliktamiЄ. Кирилюк, Іван Котляревський та українська література, Київ 1969, s. 145..
Dialogi sceniczne występują w Natałce Połtawce naprzemiennie z partiami wokalnymi. Utwór szczególnie mocno nasycony jest pieśniami mającymi swoje źródło w kulturze ludowej Ukrainy. Niektóre z pieśni stworzone są przez samego autora na wzór tych śpiewanych przez lud ukraiński („Wijut’ witry, wijut’ bujni”, „Wije witer horoju”, „Wydno szliachy połtawśkiji”, „Oj, ja diwczyna Połtawka”). Pieśniom autorskim towarzyszą również utwory przejęte wprost z ukraińskiego folkloru („Oj pid wyszneju, pid czereszneju”, „U sosida chata biła”, „Did rudyj i baba ruda”)Ю.Л.