Fresk przedstawia liczne anioły unoszące się na pokrytym chmurami świetlistym niebie i adorujące Imię Boże. Zwarte grupy figur otaczają centralne ognisko złotego światła, w którym pojawia się symbol Trójcy Świętej: trójkąt równoboczny, który w tym przypadku przedstawia Imię Boże w języku hebrajskim – tetragram יהוה. Na pierwszym planie po obu stronach dzieła Goya umieścił pary aniołów, podobne do tych, które namalował w 1772 w oratorium pałacu hrabiów de Sobradiel. Anioł po prawej stronie kołysze kadzielnicą, której dym unosi się ku adorowanemu imieniu, kierując ku niemu wzrok widza. Anioł w grupie centralnej trzyma partyturę, symbolizującą niebiański chór. Inne anioły chwalą imię Boże, śpiewając lub grając na instrumentach (skrzypcach, lutniach i trąbkach), co współgra z umiejscowieniem fresku w mniejszym chórze, w pobliżu organów i stalli. Większość figur siedzi na chmurach, niektóre stoją lub klęczą. Wyróżnia się zróżnicowana i precyzyjna fizjonomia postaci. Dwa małe aniołki niosą kwiaty, a w dolnej części kompozycji pojawiają się także grupy skrzydlatych cherubinów.