Kondycja ludzka (ang. The Human Condition) – dzieło filozofki Hanny Arendt, wydane w 1958 roku, w którym przedstawiła swoją wizję Grecji klasycznej w odniesieniu do XX wieku.
Tematyka Arendt dowodzi, że kondycję ludzką (vita activa) opisują trzy działalności, wzajemnie niepowiązane:
działanie wytwarzanie praca
Najszlachetniejsze z nich jest działanie. Wymaga interakcji międzyludzkiej, oceny, spojrzeń. Działanie stanowi zbiór czynności mających charakter samocelowy, autoteliczny. W starożytnej Grecji działanie było właściwe światu polityki. Stanowi domenę wolności i pluralizmu, wywodzi się z niepowtarzalności ludzkich twarzy.
Wytwarzanie odróżnia się od działania głównie intencją. Wymaga interesowności wobec świata i społeczeństwa. Wytwarzanie nie oddziela ludzi od przedmiotów w tym sensie, że uwzględnia ich plastyczność, pozwalając myśleć o nich w kategoriach środka i celu. Wyraża się w instrumentalnym traktowaniu świata.
Ostatnią z opisywanych przez Arendt działalności jest praca, głównie fizyczna. Ponieważ nie dodaje do świata nic istotnego, jest jedynie środkiem do zaspokajania żądz i zwierzęcych potrzeb ludzi. Przez to jest najmniej właściwa człowiekowi.