Jan Baptista Bárta OFM (ur. 18 marca 1921 w Przybramiu, zm. 9 grudnia 1982 w Hradec Králové) – czeski franciszkanin, prezbiter, teolog, skaut, dysydent i więzień polityczny reżimu komunistycznego w Czechosłowacji.
Bárta uważany jest za wiodącą postać franciszkańskiego życia zakonnego w czasach komunistycznych, jednego z najważniejszych czeskich franciszkanów XX wieku.
Życiorys Urodził się w 1921 w Przybramiu w kraju środkowoczeskim. W młodości był skautem. Po wstąpieniu do franciszkanów w prowincji praskiej, był dwukrotnie wywożony na roboty przymusowe do Niemiec. Musiał powtarzać nowicjat. Po II wojnie światowej ukończył studia i został wyświęcony na kapłana w 1947. Jako młody kapłan pracował na czeskim pograniczu. W 1949 został internowany. Rok później trafił do obozu w Želiviu, z którego uciekł. Ukrywając się prowadził działalność duszpasterską. Ujęto go w 1951. Był torturowany. Następnie skazano go na dwadzieścia lat więzienia. Pracował w kopalni w Jachymowie, gdzie organizował tajne kółka pobożnościowe. Za tę działalność został przeniesiony do więzienia o ostrzejszym rygorze, gdzie kontakty między więźniami były utrudnione. Zwolniono go w 1966. Pracował w kopalni w rodzinnym Przybramiu.