Grzbietowy obszar błoniasty aedeagusa szeroki, sięgający do bulwy podstawowej. Dysk wierzchołkowy obecny. Woreczek wewnętrzny uzbrojony.
Występowanie Przedstawiciele rodzaju występują na Nowej Zelandii, Tasmanii, Lord Howe, Nowej Gwinei, w Australii i Indonezji.
Taksonomia Takson wprowadzony został w 1825 roku przez Williama Sharpa Macleaya jako podrodzaj rodzaju Harpalus. Gatunkiem typowym jest Harpalus (Hypharpax) lateralis.
Opisano dotąd 29 gatunków z tego rodzaju:
Hypharpax aereus (Dejean, 1829) Hypharpax antarcticus (Castelnau, 1867) Hypharpax assimilis (Macleay, 1888) Hypharpax australasiae (Dejean, 1829) Hypharpax australis (Dejean, 1829) Hypharpax bostockii (Castelnau, 1867) Hypharpax celebensis Chaudoir, 1878 Hypharpax convexiusculus (Macleay, 1871) Hypharpax dentipes (Wiedemann, 1823) Hypharpax deyrollei (Castelnau, 1867) Hypharpax flavitarsis Chaudoir, 1878 Hypharpax flindersii (Castelnau, 1867) Hypharpax habitans Sloane, 1895 Hypharpax interioris Sloane, 1895 Hypharpax kingii (Castelnau, 1867) Hypharpax kreftii (Castelnau, 1867) Hypharpax moestus (Dejean, 1829) Hypharpax nitens Sloane, 1911 Hypharpax obsoletus Blackburn, 1892 Hypharpax peronii (Castelnau, 1867) Hypharpax puncticollis (Macleay,