Do Polski powrócił w 1945, rok później uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, gdzie został kontraktowym profesorem nadzwyczajnym. Od 1947 przez dwa lata pełnił funkcję prodziekana Wydziału Elektrycznego, równocześnie kierował Katedrą Teletechniki Łączeniowej, a w 1949 został etatowym profesorem nadzwyczajnym. W 1956 został dziekanem Wydziału Łączności, ale ponieważ równocześnie został wybrany prorektorem uczelni zmuszony był do odrzucenia propozycji, funkcję prorektora pełnił do 1959. W 1963 kierowaną przez Stanisława Kuhna Katedrę przemianowano na Katedrę Telekomutacji i wcielono w skład Instytutu Telekomunikacji. Stanisława Kuhna wpisano do księgi honorowej „Zasłużony dla Politechniki Warszawskiej”.
Od 1925 był mężem Marii Stefanii z Borkowskich (1904–1970), mieli troje dzieci: Jadwigę po mężu Rostkowską (zm. 2021) - dr. n. med. - hematologa,Marię po mężu Jaskólską (zm. 2007) - radiologa, i Stanisława Jana (ur. 1929), który był mężem pisarki Joanny ChmielewskiejStanisław Kuhn M.J. Minakowski, Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 2024-04-04]..
Zmarł w Warszawie, pochowany 25 lutego 1982 na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 48G-6-3).