Sirelius wraz z 3 Dywizją Piechoty Gwardii brał też udział w bitwie pod Tanennbergiem. W czasie jej trwania, 18 sierpnia 1914 roku, generał Aleksandr Samsonow mianował go dowódcą I Korpusu Armijnego w miejsce nieudolnego generała Leonida Artamonowa. W końcowej fazie bitwy, ok. 28–29 sierpnia dowodzone przez Sireliusa oddziały nie posuwały się z wystarczającą szybkością by przeciwdziałać posunięciom NiemcówShowalter D. E., Tannenberg: Clash of Empires, 1914, Dulles 2004, s. 317.. Przy odrobinie chęci, byłby on w stanie podjąć próbę wybicia korytarza, przez który część z rosyjskich żołnierzy byłaby w stanie wycofać się z okrążenia. Sirelius zachował bierność i nie wykorzystał tej okazji, a po tym jak od ocalałych żołnierzy dowiedział się o katastrofie rosyjskiego centrum, ocenił, że wróg ma przewagę i podjął decyzję o wycofania się z Nidzicy w nocy z 29 na 30 sierpnia. Za tę decyzję miał być później potępiany i w konsekwencji za opieszałość i opuszczenie Nidzicy bez rozkazu, został ostatecznie odwołany. Decyzja ta została podjęta przez Naczelne Dowództwo 30 sierpnia 1914 roku. Znalazł się następnie w rezerwie dowództwa w Mińsku, a już w grudniu tego roku, mimo wcześniejszych niepowodzeń, otrzymał awans na stopnień generała piechoty. Miesiąc wcześniej, 5 listopada, objął dowództwo 23 Korpusu Armijnego, które pełnił do 28 grudnia.