William Platt (ur. 14 czerwca 1885 w Cheshire, zm. 28 września 1975 w Londynie) − oficer zawodowy Armii Brytyjskiej, a także australijskiej i nowozelandzkiej w czasie I i II wojny światowej.
Biogram Platt pobierał nauki w Marlborough College i w Royal Military College w Sandhurst.
W roku 1908 Platt został skierowany do Regimentu Northumberland Fusiliers. W latach 1908–1914 służył w Północno-Zachodniej Prowincji Granicznej w Indiach, gdzie został odznaczony Distinguished Service Order i został po raz pierwszy wymieniony w rozkazie. W roku 1914 Platt został awansowany na kapitana.
W czasie Wielkiej Wojny w latach 1914-1918 walczył we Francji i w Belgii. W okresie od 1915 do 1916 roku służył, w stopniu majora w 103 Brygadzie Piechoty, a od 1916 do 1917 pełnił obowiązki oficera sztabowego 21 Dywizji. W roku 1917 został oficerem sztabowym 2. stopnia II Australijsko-Nowozelandzkiego Korpusu Armii (jednostka ta została później przemianowana na XXII Korpus Brytyjski.