Davies prowadził Partię Liberalną, która pod koniec XIX w. praktycznie zdominowała brytyjską politykę, poprzez jej najgorszy okres, kiedy została zredukowana do niewielkiej partii w wyniku polaryzacji elektoratu między Partię Pracy i konserwatystów. Opinia że "Głosowanie na partię liberalną jest głosem zmarnowanym" nigdy nie była bardziej prawdziwa niż na początku lat pięćdziesiątych. Osobiście był lubiany, zarówno w partii i poza nią. Ogólnie miał opinię przyzwoitego człowieka, który dał z siebie wszystko w sytuacji, do której nie posiadał ani smaku, ani temperamentu.
Przez dziesięciolecia Davies był alkoholikiem, a to odbiło się na jego słabym stanie zdrowia, szczególnie w momencie wziął na siebie ciężar kierowania partią. Podczas dwóch z trzech jego kampanii wyborczych jako lider, na przykład, został hospitalizowany. I pomimo ogólnego uczucia, w którym był utrzymywany, jego przywództwo było powszechnie uważane za słabe i nieskuteczne, a tym samym przyczyniło się do złego samopoczucia partii w czasie, kiedy był najbardziej potrzebują kierunku.