Ludwik Urbanowicz (ur. 13 sierpnia 1865 w Krotoszynie, zm. 4 listopada 1920 w Królewskiej Hucie) – polski doktor medycyny, działacz narodowy.
Życiorys Urodził się w rodzinie kupieckiej. Po ukończeniu gimnazjum w 1886 podjął studia medyczne we Wrocławiu. Stypendysta Towarzystwa Pomocy Naukowej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Podczas studiów zaangażowany w działalność wrocławskiego Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego oraz Towarzystwa Medycznego Akademików Polaków. Ukończył studia w 1891, dwa lata później obronił pracę doktorską w Lipsku.
W 1894 przeprowadził się na Górny Śląsk, prowadził praktykę lekarską, jako pierwszy polski lekarz (spośród pięciu tam praktykujących), w Roździeniu-Szopienicach (obecnie Szopienice, dzielnica Katowic).
W 1897 zamieszkał w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów), wówczas 45 tysięcznym mieście, jako jedyny (spośród 13) polski lekarz.
Współzałożyciel, prezes, przewodniczący rady nadzorczej Banku Ludowego w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów).