W 1922 r. powrócił do Chełma, a następnie przybył do Krzemieńca, gdzie został wykładowcą w miejscowym seminarium duchownym. Zajmował się tłumaczeniem na ukraiński prawosławnych ksiąg teologicznych. Opowiadał się za ukrainizacją Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, co doprowadziło do jego konfliktu z polskimi władzami. W 1930 r. był sekretarzem prezydium komisji przedsoborowej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Od 1931 r. stał na czele podkomisji tłumaczeniowej komisji Synodu Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego działającej w Krzemieńcu. Od 1934 r. pełnił funkcję dyrektora krzemienieckiego gimnazjum ukraińskiego. W tym czasie protestował przeciwko niszczeniu lub przekazywaniu katolikom cerkwi prawosławnych na Chełmszczyźnie. Po ataku wojsk niemieckich na Polskę 1 września 1939 r. osadzono go w obozie w Berezie Kartuskiej, ale po klęsce Wojska Polskiego powrócił do Krzemieńca. W 1943 r. przeniósł się do Lwowa, gdzie opracował podręczniki teologii dla szkół duchownych i organizacji prawosławnych. Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną w 1944 r., pozostał we Lwowie.