thumb|250px|Krajobraz Tundry Bolszeziemielskiej Tundra Bolszeziemielska (ros. Большеземельская тундра, Bolszeziemielskaja tundra) – pagórkowata nizina w europejskiej, północno-zachodniej części Rosji, nad Morzem Barentsa, między rzekami Peczorą i Usą a Uralem i pasmem Paj-Choj. Leży na obszarze Nienieckiego Terytorium Autonomicznego i Republiki Komi. Wznosi się średnio na wysokość 100–150 m n.p.m., najwyższe partie sięgają 200–250 m n.p.m. Najbardziej wyniesioną część stanowi obszar rozciągający się między ujściem Cylmy a Zatoką Chajpudyrską, tzw. Ziemlanoj chriebiet. W rzeźbie terenu Tundry Bolszeziemielskiej dominują pagórki i morenowe ciągi wzniesień, tzw. musiury, zbudowane z piasków i glin zwałowych. Przez wschodnią część niziny przebiega Grzęda Czernyszowa, którą tworzą głównie osady paleozoiczne. Tundra Bolszeziemielska leży w strefie klimatu subpolarnego. Zimy na jej obszarze są długie i mroźne (średnia temperatura stycznia na północnym zachodzie wynosi -16 °C, natomiast w części południowo-wschodniej – -20 °C), lata zaś krótkie i chłodne (średnia temperatura lipca wynosi od 8 do 12 °C). Przymrozki występują także w miesiącach letnich. W południowej części roczna suma opadów wynosi ok. 450 mm, natomiast w części północnej ok. 250 mm.