mały|Grób Wojciecha Albrychta na cmentarzu powązkowskim Wojciech Józef Albrycht (ur. 22 października 1892 w Lubatówce, zm. 27 grudnia 1967 w Warszawie) – major Wojska Polskiego, nauczyciel, działacz sportowy i kombatancki, urzędnik konsularny.
Życiorys Urodził się 22 października 1892 w Lubatówce k. Krosna, w rodzinie Piotra i Marii z Kanpów. Przed I wojną światową przebywał na emigracji w USA. Pełnił funkcję naczelnika Okręgu V Związku Sokolstwa Polskiego w Ameryce. Ukończył kursy wojskowe w latach 1913–1914 (szef wyszkolenia szkoły podchorążych w Cambridge Springs) i 1915. Był elewem w angielskiej szkole oficerskiej w Toronto (1916–1917). Zgłosił się do polskich formacji w Ameryce. Przebywał w obozie w Niagara on the Lake. W sierpniu 1918 przypłynął do Francji statkiem „Rochambeau” w składzie 20.720 żołnierzy kontyngentu amerykańsko-kanadyjskich polonijnych ochotników do Armii Polskiej we Francji, tzw. „Błękitnej Armii”. Ukończył kurs oficerski w Quitin Notes du Nord. Ppor. Albrycht przybył do Polski w szeregach Armii gen. Hallera i wziął udział w walkach z Ukraińcami oraz w wojnie polsko-bolszewickiej. W grudniu 1920 został przeniesiony do rezerwy. Ukończył studia pedagogiczne. W 1921 zamieszkał w Bydgoszczy. Należał do Związku Halerczyków.