thumb|Sokrates za najwyższe dobro uznał cnotę Najwyższe dobro (lat. summum bonum) – w etyce to wyróżnione dobro, w stosunku do którego wszystkim innym dobrom przypisuje się jedynie charakter instrumentalny.
Dobro to definiowane było rozmaicie, dlatego też wszystkie takie próby mają charakter relatywny. Nawet jeśli przypisuje mu się charakter uniwersalny, to pogląd obejmujący takie przypisanie wyznają członkowie określonej grupy, np. społecznej, wyznawców określonego światopoglądu czy filozofii. Inne grupy mają już pogląd odmienny na to, co uznać za najwyższe dobro. Tak więc pojęcie to będzie się zmieniać z biegiem czasu, w zależności od kultury i grupy społecznej.
Najstarsza próba zdefiniowania dobra najwyższego pochodzi od greckiego filozofa z VI wieku p.n.e., Demokryta z Abdery. Widział on najwyższe dobro w zadowoleniu, osiąganym dzięki umiarowi poprzez rozum. Z kolei Protagoras widział w tym miejscu człowieka. Sokrates w swoim intelektualizmie etycznym za najwyższe dobro przyjął cnotę, możliwą do uzyskania przez wiedzę i dającą z kolei szczęście. Skrajnymi wyznawcami cnoty jako najwyższego dobra byli cynicy, stwierdzający, że nic poza cnotą nie jest potrzebne, co pociągało za sobą odrzucenie dóbr i wszystkiego, co ograniczało im wolność. Nie zgodził się z nimi Arystyp z Cyreny z jego szkołą cyrenaików.