William Ockham i Duns Szkot widzieli jedyną rację moralnego dobra w woli Bożej. Zgodnie z tym poglądem to Bóg określa, co jest dobrem.
W XVI wieku wraz z humanizmem powrócono do poglądów starożytnych, między innymi epikurejskich.
Inaczej tę sprawę widział utylitaryzm. Według Hobbesa człowiek działa głównie egoistycznie, w związku z czym jedynym uznawanym przez niego dobrem jest jego własne dobro. Helvetius uznał za dobrych tych ludzi, którzy realizując swe egoistyczne interesy, równocześnie służą interesom innych. Bentham wrócił zaś do hedonizmu. Summum bonum to dla niego największa ilość przyjemności dla największej liczby ją odczuwających. Mill zwrócił tu uwagę na różnice jakościowe w szczęściu czy przyjemności.
Z kolei ewolucjonizm stara się wyjaśnić kwestie moralne wiedzą pochodzącą z biologii.