Benedykt Herbest (ur. ok. 1531 w Nowym Mieście, zm. 4 marca 1598 w Jarosławiu) – polski zakonnik rzymskokatolicki, jezuita, pisarz, literaturoznawca i pedagog, działający w okresie renesansu.
Życiorys Urodził się w rodzinie mieszczańskiej i był synem Stanisława i Zofii. W 1550 dzięki protekcji magnackiej ukończył studia (bakalaureat) w Akademii KrakowskiejPodobnie jak jego młodsi bracia Jan i Stanisław.. Pełnił funkcję rektora m.in. w szkołach miejskich we Lwowie (rektorem w 1555) i Krakowie (od 1558 przy kościele Mariackim) oraz w Skierniewicach (od 1560) u prymasa Jana Przerębskiego. Był profesorem w Akademii Krakowskiej (od 1561)S. Rabiej, Herbest, Herbestus Neapolitanus, Benedykt SJ, [w:] Encyklopedia Katolicka, t. 6, Lublin 1993, kol. 741.. W wyniku przegranego sporu z Jakubem Górskim - opuścił KrakówA. Werpachowska, Jakub Górski i Benedykt Herbest - dwie koncepcje w XVI-wiecznej teorii retorycznej, "Pamiętnik Literacki", 77, 1986, nr nr 2, s. 192., zob. omówienie artykułu autorstwa M. Lalaka. W 1562Wg S. Rabiej, Herbest, Herbestus Neapolitanus, Benedykt SJ, [w:] Encyklopedia Katolicka, t. 6, Lublin 1993, kol. 741 miało to miejsce w 1563. przeniósł się do Poznania, gdzie biskup Andrzej Czarnkowski powierzył mu katedrę teologii oraz stanowisko wykładowcy prawa w Akademii Lubrańskiego.