To początkowo rozwścieczyło Ramóna, ponieważ uznawał on dzieła Ricardo za święte. Myślał on, że młodszy brat się popisuje, ale po czasie obdarzył go sporym respektem, i zaczął zdawać sobie sprawę, że Paco jest ogromnym talentem, a także nadnaturalnym, nieprzeciętnym człowiekiem. De Algeciras rozpoczął karierę w 1953 pod opieką ojca spędzając kilkanaście lat wraz z zespołem Juanito Valderramy.
Na początku lat 60., koncertował z Paco, przy akompaniującej im trupie tancerzy flamenco José Greco. W 1963 w Nowym Jorku, spotkali się z Sabicasem oraz po raz pierwszy z Mario Escudero, którzy stali się mentorami dla niego i Paco, zostając później przyjaciółmi. Ramón podróżował grając z José Greco w 1966, i wspólnie z bratem nagrali "Ímpetu", tzw. bulerias skomponowane przez EscuderoD. E. Pohren, Paco de Lucía i rodzina: Plan generalny, 1992, wyd. Society of Spanish Studies, ISBN=978-0-933224-62-9, s.76 na debiutancki album solowy Paco La fabulosa guitarra de Paco de Lucía (1967). W tym samym roku pojawili się na Berlin Jazz Festival. Pod koniec lat 60. de Algeciras wspólnie z bratem odbywali tournée po Europie z grupą zwaną Festival Flamenco Gitano i poznali innych utalentowanych muzyków gatunku, m.in. piosenkarza Camaróna de la Islę, z którym współpraca była owocna w latach 1968–1977.