należał na Woli do tzw. Biuletynowców. Od sierpnia 1941 roku członek Związku Walki Wyzwoleńczej. Od 1942 roku był członkiem PPR i żołnierzem Gwardii Ludowej, a następnie Armii Ludowej, w której pełnił funkcje oficera politycznego w stopniu porucznika, obsługując oddziały na Woli i Mokotowie. Walczył w powstaniu warszawskim w składzie AL. Wywieziony przez Niemców do obozu w Pruszkowie, a potem do obozu koncentracyjnego Flössenburg w Bawarii.
Po powrocie do kraju, od 1945 roku członek PPR/PZPR. W lipcu 1945 roku został zastępcą kierownika Szkoły Partyjnej przy KW PPR; od 1946 roku był kierownikiem tej szkoły i członkiem egzekutywy Komitetu Warszawskiego. Wznowił również studia na UW. W latach 1950–1953 studiował historię Polski w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych/Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR. Następnie był pracownikiem Wydziału Historii Partii i Zakładu Historii Partii KC PZPR uczestniczył w pracach zespołu II wojny światowej.