Testament – traktat filozoficzny napisany przez księdza Jeana Mesliera, wydany po raz pierwszy w 1762 r. we Francji. Wydanie polskie „Testamentu” w tłumaczeniu Zbigniewa Bieńkowskiego ukazało się w 1955 r. w serii Biblioteka Klasyków Filozofii.
Treść Testament dzieli się na 99 rozdziałów, ujętych w osiem dowodów jałowości i fałszywości religii.
dowód pierwszy, stanowił krytyczną analizę genezy kultów religijnych, dowód drugi, stanowił krytykę wzajemnych sprzeczności w Ewangelii oraz ślepej wiary i posłuchu dla autorytetu, dowód trzeci, stanowił krytyczną analizę objawień, proroctw i obrzędów, dowód czwarty, stanowił krytykę cech nadprzyrodzonych w proroctwach opisanych w Piśmie Świętym, dowód piąty, stanowił krytykę tez dogmatyki, przede wszystkim stanowił krytykę kultu hostii i doktryny grzechu pierworodnego, dowód szósty, stanowił krytykę zła sankcjonowanego przez kościoły i instytucje religijne, a więc: niesprawiedliwość ustroju społecznego, wyzysk, nędze, uprzywilejowanie bogatych i upośledzenie biednych, dowód siódmy, stanowił krytykę teologicznych i filozoficznych koncepcji Boga, dowód ósmy, stanowił krytykę dogmatu o nieśmiertelności duszy.
Dzieło kończy się potężnym ateistycznym i materialistycznym credo.