Pierwszy statut cechowy w 1490 r, Lwów 1387-9 malarz Joannes, 1404-Stenczel, 1408-Lukas, samodzielny cech malarzy lwowskich od 1596, Przemyśl: Pierwsi malarze Rusini sprowadzenie przez króla Jagiełłę do ozdobienia sal na Wawelu „more Graecorum”, Statut cechu malarzy z roku 1625, 1431-4- Mathias, 1443-4-malarz z Drohobycza, 1443-Jacobus pictor, Poznań 1414-15-malarz Mikołaj z Kalisza, 1422-Piotr Knoff, 1430-Jan z Piasku, 1489-cech malarzy (snycerzy), złotników, hafciarzy, aptekarzy, 1574-samodzielny cech malarzy, Warszawa 1428-malarz Piotr, 1505-Serafin, 1494-Mikołaj, 1589-statut cechu malarzy, złotników, szmuklerzy i aptekarzy warszawskich, Częstochowa: Cech malarzy przed rokiem 1728. Statut cechu malarzy z roku 1749 opracowany przez przeora klasztoru jasnogórskiego.
Cech malarzy krakowskich był początkowo cechem głównym i sprawował nadzór nad cechami zależnymi. Przywileje wilkierze i statuty królewskie dla malarzy krakowskich były wzorem rozwiązań prawnych dla cechów malarzy powstających w innych miastach w Polsce.
W miastach pomorskich zależnych od zakonu krzyżackiego cechy powstawały później. Jeszcze w XVI wieku malarstwo w Gdańsku uważano za sztukę, a nie rzemiosło.