był tam szczególnie cenny z uwagi na znajomość tego miejsca. Atak zakończył się jednak niepowodzeniem. Wkrótce Jerzy otrzymał godność emira. W 1131 r. zmusił do poddania potężne miasto kupieckie Amalfi. W 1133 r. pojawia się w źródłach z najwyższą godnością na dworze, naczelnego dowódcy floty.
W kolejnych latach Jerzy wielokrotnie pojawia się jako dowodzący podczas działań wojennych związanych z ekspansją sycylijskiego królestwa Rogera II. W latach 1134–1135 zajął wyspę Dżerbę, czyniąc pierwszy krok w celu usadowienia się Normanów na wybrzeżu afrykańskim. W 1143 r. podjął nieudaną próbę zdobycia Trypolisu, zdołał jednak zająć to miasto w 1146 r. W następnym roku Jerzy dokonał najazdu na Bałkany walcząc przeciwko Bizancjum, m.in. zmusił do kapitulacji Korfu oraz splądrował duże obszary Grecji, dotarł pod mury samego Konstantynopola. Przy okazji sprowadził na Sycylię wytwórców jedwabiu, przełamując w ten sposób monopol bizantyński w Europie. W 1148 r. Jerzy ponownie wyruszył do Afryki przeciwko Zirydom i w ciągu miesiąca zajął Mahdijję, Soussę, Sfax, Gabes – w ten sposób wybrzeże ifrikijskie od Trypolisu aż po przylądek Bon znalazło się pod władzą normańską.