thumb|Jeden z LST na plaży pod Lingayen Lądowanie w zatoce Lingayen – aliancka operacja desantowa na Filipinach w czasie II wojny światowej. 6 stycznia 1945 roku potężna armada aliancka pod dowództwem admirała Jesse Oldendorfa weszła do obszernej zatoki Lingayen na północno-zachodnim wybrzeżu wyspy Luzon. Po trzydniowym bombardowaniu domniemanych pozycji japońskich przez okręty US Navy i Royal Australian Navy, 9 stycznia nastąpiło lądowanie oddziałów 6 Armii amerykańskiej generała Waltera Kruegera, która utworzyła 32-kilometrowy przyczółek, by z niego – po przełamaniu oporu Armii Cesarskiej – ruszyć 17 stycznia na południe, w kierunku odległej o 180 km stolicy kraju, Manili.
Tło operacji Filipiny od XVI wieku były kolonią hiszpańską, a od 1901 roku terytorium zależnym Stanów Zjednoczonych. Posiadały jednak własny parlament, który od 1916 roku otrzymał duże uprawnienia w sprawach wewnętrznych. W 1934 roku Kongres Stanów Zjednoczonych przyjął ustawę Tydingsa–McDuffiego, która przyznała Filipinom autonomię na 10 lat i przewidywała po tym okresie przyznanie im niepodległości. Obrona wysp znajdowała się w gestii armii filipińskiej i amerykańskiej.