Z drzew ostatecznie zrezygnowano. Johnson uważał muzeum za jeden ze swoich najlepszych budynków z uwagi na klarowny plan i solidne materiały (granit i brąz). Chociaż projekt Johnsona dla Munson-Williams-Proctor Museum strukturalnie był podobny do projektu S. R. Crown Hall w Illinois Institute of Technology (1950–1956) Ludwiga Miesa van der Rohe, sygnalizował zarazem pewne odejście od wpływów Miesa van der Rohe i stylu międzynarodowego na rzecz rozwiązań neoklasycznych, które z czasem zaczęto nazywać nowym formalizmem w architekturze nowoczesnej. Nowy kierunek (znany również jako neo-formalizm i neo-palladianizm) pojawił się w 1960 roku jako reakcja na sztywności modernizmu i był popularny w trzecim ćwierćwieczu XX wieku. Nowe, zaprojektowane w stylu formalistycznym budynki zazwyczaj łączyły wybrane elementy klasycyzmu, jak dwustronna symetria, kolumny, kolumnady i/lub arkady z wysokiej klasy materiałami (w szczególności marmurem i granitem) i z wzornictwem modernistycznym, jak płaski dach, typowy dla stylu międzynarodowego.