Wojsko Polskie też potrzebowało obiektów szkoleniowych, dlatego wykorzystując istniejące koszary, baraki i poligon szybko, bo już w 1921 roku utworzono Szkołę Strzelań Artylerii, będącą później częścią Obozu Szkolnego Artylerii, przekształconego następnie w Centrum Wyszkolenia Artylerii, a poligon w 1924 roku stał się Centralnym Poligonem Artylerii. Po powiększeniu jego terytorium o teren koło Chorągiewki i Kijewa (darowizna kpt. Michała Wieliczko-Wielickiego) w 1927 roku poligon liczył prawie 40 kilometrów kwadratowych i był nowocześnie wyposażony. Dysponował wyznaczonymi stanowiskami ogniowymi z zaopatrzeniem w amunicję za pomocą kolejki wąskotorowej, określono dokładnie pola ognia z tarczownią dla celów ruchomych i nieruchomych oraz pasy bezpieczeństwa, posiadał sieć łączności telefonicznej z wykorzystaniem linii naziemnych i kabli podziemnych, dla obserwacji efektów strzelań rozbudowano system schronów obserwacyjnych, a także wykonano sygnalizację ostrzegawczą dla cywilów o prowadzonych ćwiczeniach w postaci masztów z podnoszonymi na nich kulistymi koszami, istniejącymi do dziś. Naczelny Dowódca Wojska Polskiego gen. Michał Rola-Żymierski rozkazem z 5 kwietnia 1945 roku przywrócił istnienie Centralnego Poligonu Artyleryjskiego nr 1 i zaraz po zakończeniu II wojny światowej rozpoczęły się normalne szkolenia.