349) Wielka Muksza przeszła w ręce rodu Leśniewiczów, pozostając w ich posiadaniu do rewolucji bolszewickiej.
W 1793 roku w wyniku II rozbioru została włączona do Rosji. W XIX i w początkach XX w. położona była w guberni podolskiej, w powiecie kamienieckim, w gminie Bohowica. W I poł. XIX w. właścicielem Wielkiej Mukszy został wnuk Józefa i Eufrozyny, Wincenty Leśniewicz (1793 - 24.12.1861A. Prusiewicz, Kamieniec Podolski. Szkic historyczno-topograficzny, 1915, s. 91) - brat Tytusa Leśniewicza i brat stryjeczny Joachima Leśniewicza. Wincenty Leśniewicz jako 17-latek wstąpił do legionów Napoleona, a później przez wiele lat był marszałkiem szlachty kamienieckiej (obierano go na ten urząd pięciokrotnie). Dwukrotnie żonaty, Wincenty pozostawił dzieci: Pelagię, Karolinę - żonę Henryka Berezowskiego, Joannę (Janinę) - żonę Bolesława Zaremby, Adelę - żonę Lucjana Romiszewskiego z Borbuch, Zygmunta i MarięS.Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 8, s. 350-351A. Boniecki, Herbarz polski, t. 14, s. 110–114Jerzy Romiszewski, Rodzinne powiązania [w:] Ułan Wołyński, nr 31, 2007, s. 19-23. Po śmierci Wincentego właścicielami majątku zostają córka z pierwszego małżeństwa z Rembertowiczówną – Pelagia Leśniewicz, i syn z drugiego małżeństwa z Koletą Makowską – Zygmunt (ok.