Erich von dem Bach-Zelewski, właśc. Erich Julius Eberhard von Zelewski (ur. 1 marca 1899 w Lęborku, zm. 8 marca 1972 w Monachium-Harlaching) – niemiecki funkcjonariusz organów bezpieczeństwa, wojskowy, pogranicznik i bojówkarz pochodzenia kaszubsko-polskiego, SS-Obergruppenführer, zwierzchnik działań przeciwpartyzanckich w Europie (), Dowódca SS i Policji w Prusach Wschodnich i na Śląsku, Wyższy Dowódca SS i Policji w Rosji Środkowej, dowódca XIV i X Korpusu SS oraz pacyfikacji powstania warszawskiego i poseł do Reichstagu z ramienia NSDAP, zbrodniarz wojenny odpowiedzialny za śmierć setek tysięcy cywili. Po wojnie uniknął odpowiedzialności za czyny ludobójcze, skazany na dziesięć lat więzienia w procesie denazyfikacyjnym, później na cztery i pół roku za udział w nocy długich noży i ostatecznie na dożywocie za zabójstwa polityczne niemieckich komunistów, zmarł w więzieniu. Uczestnik I i II wojny światowej oraz rewolucji listopadowej i powstań śląskich.
W latach 1940–1945 posługiwał się nazwiskiem von dem Bach.