18 sierpnia 1906 jako 16-latka, wraz z Wandą Krahelską i Zofią Owczarkówną, uczestniczyła w zamachu na Generał-Gubernatora Warszawskiego Gieorgija Skałona. Była jedyną uczestniczką, której Ochrana nie zdołała zidentyfikować. Wkrótce po zamachu została nawet przypadkiem aresztowana, ale policji nie udało się powiązać jej z tą akcją i szybko zwolniono ją z PawiakaWojciech Lada, Polscy terroryści, Znak Horyzont, Kraków 2014, s. 273.. Nadal działała w PPS, choć nie prowadziła już działalności partyjnej. W 1907 ukończyła praktykę kroju i szycia i do 1910 pracowała jako krawcowa w firmie Kurek i Wegner. W 1910 wyszła za mąż za Edwarda Kamińskiego (krawca, członka PPS). W okresie międzywojennym nie pracowała zawodowo, pomagając mężowi i wychowując dwoje dzieci. Działała w Stowarzyszeniu b. Więźniów Politycznych.
W okresie okupacji pomagała w akcji pomocy Żydom. Po śmierci męża w październiku 1944 pracowała jako krawcowa w Szpitalu Zakaźnym św. Stanisława w Warszawie. W 1946 przeszła na etat, a od 1949 była kierowniczką szwalni i magazynu bielizn. W 1957 przeszła na emeryturę.
Od 1945 r. w PPS, zaś od 1948 w PZPR. Po wojnie działała w Związku Weteranów Walk Rewolucyjnych 1905. Od 1946 do 1948 była członkiem Sądu Koleżeńskiego. Zmarła w marcu 1968.