Z paru tysięcy kopii i rysunków odręcznych zgromadzonych w Skarbczyku, Matejko wybierał podobizny osób w historycznych strojach. Na tablicach można dostrzec między innymi rzeźby Wita Stwosza z kościoła Mariackiego i katedry wawelskiej, portrety biskupów z kościoła Franciszkanów, obraz z XVIII wieku Taniec Śmierci z kościoła Bernardynów, portrety królów, wizerunki profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego. Sporządzone na wycieczkach rysunki i notatki oraz analiza rzeźb, obrazów, medali i pieczęci pozwoliła odnaleźć Matejce wiele postaci w autentycznych ubiorach i zebrać obszerny materiał dotyczący strojów dworów, uczonych, duchownych, mieszczan, szlachty i magnatów. Do ubiorów z wcześniejszych epok brakowało materiałów, więc niektóre szczegóły kostiumów sporządzone zostały na podstawie zabytków, a grupy wieśniaków wzorowane były na strojach regionalnych. Dla Matejki istotny był nie tylko wiernie odtworzony ubiór, ale także odtworzenie twarzy we współczesnym wizerunku. W tym celu kilkakrotnie opracowywał kopie z pieczęci Bolesława Wstydliwego. Artysta miał świadomość, jak ogromną ilość materiału należy zebrać w celu opracowania kostiumologii polskiej. Był pierwszym, który wydał źródłowe dzieło z tego zakresu.