Szabelcew, Ukrajinśki reemihranty z Arhentyny (1960-1960-ti rr.), „Ukrajinśkyj istorycznyj żurnał” 2002, nr 5, s. 93..
Wśród części dawnej chłopskiej emigracji, nastawionej wyraźnie proradziecko, panowało nostalgiczne pragnienie powrotu do ojczyzny i wiara w lepszy i sprawiedliwy radziecki porządek społeczny. Pragnienia te zostały skrzętnie wyzyskane przez radziecką propagandę, która silnie oddziaływała na diasporę od czasu otwarcia w 1946 w Buenos Aires ambasady ZSRR. Równocześnie w latach 1946-1947 Prezydium Rady Najwyższej ZSRR wydało postanowienia, które umożliwiały otrzymanie byłym obywatelom Polski obywatelstwa radzieckiego według uproszczonej procedury (na drodze rejestracji w odpowiedniej placówce dyplomatycznej za granicą). W połowie lat 50. kilka tysięcy argentyńskich Ukraińców i Białorusinów (byłych obywateli II RP), nie zważając na płomienne ostrzeżenia przedstawicieli świeżej fali emigracyjnej, skorzystało z możliwości repatriacji do ZSRR. Większość z repatriantów, zwłaszcza młodzież wychowana już w Argentynie, nie była w stanie dostosować się do nowej radzieckiej rzeczywistościS. Szabelcew, Ukrajinśki reemihranty z Arhentyny (1960-1960-ti rr.), „Ukrajinśkyj istorycznyj żurnał” 2002, nr 5, s. 93, 101..