mianowano go biskupem perejasławsko-zaleskim, wikariuszem eparchii włodzimierskiej i suzdalskiej. Przebywał w Perejasławiu Zaleskim i tam w 1930 został aresztowany, a następnie skazany na pięć lat łagru. Karę odbywał w obozach piniugskich w obwodzie kirowskim. W łagrze opiekował się duchowo wierzącymi więźniami, spowiadał, udzielał Komunii Świętej (święte dary otrzymywał od biskupa Bartłomieja (Riemowa) z Moskwy), raz przyjął tajne śluby mnisze, odprawiał nabożeństwa. W 1932 opuścił obóz i wrócił do pracy duszpasterskiej jako biskup aleksandrowski, wikariusz eparchii włodzimierskiej, jednak jeszcze w tym samym roku został ponownie aresztowany i zesłany do Bałachny, a następnie do Siengileja. W październiku 1934 został biskupem kungurskim. Następnie metropolita moskiewski Sergiusz nominował go na katedrę swierdłowską, ale władze radzieckie nie dopuściły do jego wyjazdu do Swierdłowska. W 1937 został biskupem marijskim, wikariuszem eparchii niżnonowogrodzkiej.
Na katedrze przebywał od marca do grudnia 1937. Mieszkał w stróżówce cerkwi Narodzenia Matki Bożej w Siemionowce. Aresztowany w końcu grudnia 1937, został oskarżony o działalność kontrrewolucyjną i utworzenia organizacji cerkiewno-faszystowskiej. Nie przyznał się do winy.