Następnie pracował ponownie w reaktywowanym od sierpnia 1944 Uniwersytecie Iwana Franki we Lwowie po ponownym zajęciu Lwowa przez wojska sowieckie; jeszcze w grudniu 1944 Eugeniusz Słuszkiewicz był pracownikiem naukowym zatrudnionym w Katedrze Językoznawstwa Ogólnego.

Po zakończeniu wojny, w toku przymusowych wysiedleń ludności polskiej z Kresów Wschodnich także polscy naukowcy stopniowo opuszczali Lwów. Wśród nich był Eugeniusz Słuszkiewicz, który wyjechał ze Lwowa we wrześniu 1945 i pierwotnie trafił do Krakowa. W listopadzie 1945 wraz z grupą naukowców podjął pracę na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1946 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego językoznawstwa indoeuropejskiego i w latach 1946–1969 był kierownikiem Katedry Języka (Językoznawstwa) Indoeuropejskiego na Wydziale Humanistycznyn UMK. W tym czasie pełnił także zastępczo funkcję kierownika Katedry Filologii Niemieckiej na UMK. Ponadto na przełomie 1953/1954 został organizatorem i kierownikiem Katedry Azji Południowej na Wydziale Orientalistycznym Uniwersytetu Warszawskiego, w 1957 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego, a w latach 1969–1972 był kierownikiem Katedry Filologii Indyjskiej (Indianistyki) na UW. W 1972 przeszedł na emeryturę.