Gawła, Adam Pytel, uczestniczył w zjeździe prezesów sokolich we Lwowie. Podczas wojny towarzystwo nie funkcjonowało w latach 1914–1917, a członkowie wydziału zostali wcieleni do służby wojskowej w c. i k. armii bądź udali się na uchodźstwo. Po powrocie Adama Pytla i wskutek jego zabiegów w drugiej połowie 1915 został odzyskany gmach „Sokoła” od zajmującej go armii austriackiej. Gniazdo zostało reaktywowane w 1918 i działało w okresie II Rzeczypospolitej. Pierwsze powojenne walne zgromadzenie zorganizowano 6 lutego 1920. W okresie międzywojennym liczba członków TG oscylowała w granicach 200-300. Według stanu członkostwa z 15 lipca 1939 do Sokoła należało 201 osób (141 mężczyzn i 60 kobiet). W sanockim Sokole działał osobny oddział Przysposobienia Wojskowego, a nauką kierowali oficerowie miejscowego 2 Pułku Strzelców Podhalańskich kpt. Tadeusz Ochęduszko i kpt. Marian Warmuzek. W okresie międzywojennym w Sanoku działały drużyny piłki nożnej „Sokół I” i „Sokół II”;