Białośnieżka i Różyczka (niem. Schneeweißchen und Rosenrot) – niemiecka baśń ludowa, najbardziej znana z wersji braci Grimm, opublikowanej w 1837 roku w trzecim wydaniu ich zbioru Baśni (tom 2, nr 161).
Treść Bohaterkami tej baśni są dwie siostry, które wraz z matką, wdową, mieszkały w chatce otoczonej ogrodem z białymi i czerwonymi różami. Od koloru kwiatów matka nadała im imiona Białośnieżka i Różyczka. Obie córki miały dobre serce i bardzo kochały matkę oraz siebie nawzajem. Chętnie pomagały w domu i opiekowały się zwierzętami.
Pewnego dnia, kiedy wraz z matką siedziały przy kominku, ktoś zapukał do drzwi. Okazało się, że za drzwiami stoi ogromny niedźwiedź. Siostry przestraszyły się początkowo wielkiego stwora, ale kiedy miś ludzkim głosem poprosił o schronienie przed zimnem, wpuściły go do domu, by mógł się ogrzać. Miś zaprzyjaźnił się z nimi i zamieszkał w chatce do końca zimy.
Jakiś czas później po pożegnaniu niedźwiedzia, siostry wybrały się do lasu po drzewo na opał. W lesie spotkały skrzata, którego broda została uwięziona przez kłodę drzewa. Skrzat w ordynarny sposób zażądał od nich pomocy. Pomimo że skrzat nie był uprzejmy, dziewczynki postanowiły mu pomóc, odcinając nożyczkami uwięzioną brodę.