Rodzice sprzeciwiali się zamiarom syna, który chciał zostać aktorem. Wysłali go do szkoły w Ordinie, w Turcji, aby zapomniał o teatrze. Gdy po ukończeniu Bułgarskiego Ordińskiego Męskiego Gimnazjum Krystjo wrócił do Bułgarii, wziął udział w konkursie na zagraniczne stypendia sztuki dramatycznej. Zostały przyjęte tylko 4 osoby z 60 zainteresowanych, a wśród nich znalazł się Sarafow.
Wyjechał do Sankt Petersburga w 1899 roku, ucząc się w prywatnej dramatycznej szkole. Sfrustrowany systemem nauczania, przeniósł się do Imperatorskiej Szkoły Teatralnej, zakończywszy ją z wyróżnieniem. Zadebiutował w 1899 roku w rosyjskim Teatrze Syłza i Smjach wcielając się w rolę Borisa Godunowa w dramacie Wasilisa Mielentjewa Aleksandra Ostrowskiego, po czym wrócił do Bułgarii.
Następnie regularnie grał w Teatrze Narodowym Iwana Wazowa. Najbardziej zasłynął, grając w spektaklach Cyrano de Bergerac Edmonda Rostanda, Świętoszek Moliera, Mądremu biada lub Biada temu, kto ma rozum Aleksandra Gribojedowa.