Po ataku Niemców na Związek Sowoecki 22 czerwca 1941 roku, został aresztowany i osadzony w obozie dla internowanych w Compiègne, gdzie zorganizował grupę rosyjskich uczonych dla działalności oświatowej. Kiedy zachorował, przeniesiono go do szpitala wojskowego w Paryżu. Po wyleczeniu wypuszczono go na wolność. Jesienią 1943 roku wstąpił do konspiracyjnej organizacji proradzieckiej Związek Patriotów Rosyjskich we Francji. Zaczął pracować w redakcji pisma „Russkij patriot”. Po wyzwoleniu Paryża latem 1944 roku, wszedł w skład Komitetu Centralnego organizacji „Sowietskij patriot”, kierując jednocześnie oddziałem prawniczym. Ponadto objął funkcję redaktora naczelnego pisma „Russkij patriot” (przemianowanego na „Sowietskij patriot”). Utrzymywał ścisły kontakt z radzieckim konsulatem generalnym. Działał też w Związku Rosyjskich Pisarzy i Dziennikarzy. Latem 1946 roku otrzymał obywatelstwo radzieckie. W 1947 roku został nauczycielem i jednocześnie zastępcą przewodniczącego rady pedagogicznej szkoły radzieckiej w Paryżu. W listopadzie tego roku, po aresztowaniu większości członków kierownictwa organizacji przez Francuzów, stanął na jej czele. W połowie marca 1948 roku został aresztowany, po czym deportowano go do radzieckiej strefy okupacyjnej Niemiec.