Równocześnie brat Ignacego, Romuald Pląskowski osiąga sukces jako psychiatra, publikuje też liczne pracy z tej dziedziny.
Po śmierci Karola w 1913 r., wieś Bałdowo przejmuje wdowa po nim. W 1920 r. odkupuje ją ich syn Władysław Bonifacy, który w dwa lata później sprzedaje ją państwu Turantom. Głodowo zostało podzielone między potomków Karola, przy czym jego zarządcą zostaje najstarszy syn Stanisław Pius. Po śmierci Stanisława zarządcą dóbr zostaje wspomniany Władysław Bonifacy. Z czasem popada w coraz trudniejszą sytuację materialną. W 1927 r. sprzedaje i opuszcza dobra w Głodowie.
Linia z Osówki i Gozd (1826-II połowa XIX wieku) 3 lipca 1826 roku Ignacy Pląskowski (zm. 1833) wykupił od Głównego Banku Berlińskiego wieś Osówka. Był on także właścicielem dóbr Gozdy. Po jego śmierci w 1833 roku, wieś przeszła w ręce jego synów, Aleksego Aleksandra Alojzego i Eugeniusza Erazma Euzebiusza. Niektóre źródła podają jako właścicieli Seweryna i Eugeniusza. W 1835 r. część dóbr została skonfiskowana na rzecz skarbu Królestwa Polskiego, z powodu udziału Eugeniusza w powstaniu listopadowym. W 1837 r. władze odstąpiły od konfiskaty i przywróciły wieś Eugeniuszowi i Sewerynowi. W kolejnym roku Trybunał Płocki zarządził wystawienie dóbr Osówka na sprzedaż.