W skrajnych przypadkach, produkt, który nie był poddany procesowi internacjonalizacji, nie może także zostać poddany procesowi lokalizacji.
Druga faza, zwana lokalizacją, odnosi się do rzeczywistego przystosowania produktu do potrzeb konkretnego rynku. Proces lokalizacji opiera się, między innymi, o cztery normy stowarzyszenia LISA, które zakwalifikowane zostały jako standardy językowe, materialne, dotyczące działalności gospodarczej, kulturowe oraz techniczne.
Na końcu każdej fazy, wykonuje się test (mający na celu także zapewnianie jakości), który służy sprawdzeniu czy dany produkt właściwie funkcjonuje i czy spełnia oczekiwania klientów.
Tłumaczenie vs. lokalizacja Jako że czasem trudno jest wyznaczyć granice między tłumaczeniem a lokalizacją, lokalizacja, najprościej mówiąc, odnosi się do istotnych, pozatekstowych składników danego produktu lub usługi. Oprócz samego tłumaczenia (a więc i kwestii związanych z gramatyką oraz ortografią), proces lokalizacji może obejmować adaptację grafiki, lokalnej waluty, odpowiedniego formatu dat, czasu, adresów i numerów telefonów, a także wybór kolorów i wiele innych szczegółów, w tym zaplanowanie fizycznej struktury produktu.