Skrzypcze wymienia również w 1500 roku anonimowy tekst religijny „Rozmyślania o żywocie Pana Jezusa”: „skrzypcze i gąsly rozmaite glosy dawaya”. O skrzypcach w swoich Postyllach wspomina również w 1557 roku Mikołaj Rej „Patrzajże, iż tu słyszysz, iż tu nie były ani bębny, ani piszczałki, ani skrzypce (...)”.
Polnische Geige wspomniane zostały również przez obcokrajowców np. w dziele „Musica instrumentalis” wydanym w Wittenberdze w 1528 roku przez wczesnego niemieckiego kompozytora oraz nauczyciela muzyki Martina Agricolę. Kolejną wzmiankę o polskich skrzypcach w swoim dziele „Syntagma Musicum” z 1619 roku zamieścił niemiecki teoretyk muzyki oraz kompozytor Michael Praetorius, który oprócz nazwy oraz opisu instrumentu napisał również, że najlepszymi wirtuozami w grze na nim byli Polacy. Jednym z najbardziej znanych przedstawicieli polskiej szkoły instrumentalnej określanej jako Polnische Geige był muzykujący na dworze książąt pomorskich w Szczecinie polski skrzypek, wirtuoz oraz instrumentalista Matthias Wantzke.