Boris Samorodow wygrał oba finały rozgrywane w Ufie, punkt stracił dopiero w trzeciej rundzie w Moskwie, na rzecz Antonína Švába w pierwszym biegu. W rundzie tej zapewnił sobie jednak tytuł mistrzowski. Niższe stopnie podium mistrzostw świata zajęli jego rodacy – Wiaczesław Dubinin i Władimir Cybrow. Obrońca tytułu mistrzowskiego z 1966 roku – Gabdrachman Kadyrow, tylko raz stanął na podium w rundzie w Moskwie (2. miejsce), szczególnie nieskutecznie zaprezentował się w Leningradzie, gdzie zajął 9. miejsce. W klasyfikacji generalnej uplasował się na 5. pozycji.

Zawodnicy Obsada mistrzostw została ustalona na podstawie eliminacji rozegranych w Leningradzie i Nowosybirsku, w których brali udział zawodnicy z 12 krajów. W rozgrywkach finałowych wystąpili przedstawiciele ośmiu z nich (nie zakwalifikowali się zawodnicy z Bułgarii, Finlandii, Mongolii i Wielkiej Brytanii).

Stali uczestnicy – Władimir Cybrow, Wiaczesław Dubinin, Gabdrachman Kadyrow, Wsiewołod Nierytow, Boris Samorodow – Stanislav Kubíček, Pavel Mareš, Antonín Šváb – Olle Åhnström, Jan Ekeroth, Kurt Westlund – Helmut Walch – Drago Perko – Hans-Jürgen Fritz – Norbert Świtała – Peter Knott

Zawodnicy rezerwowi – Eberhard Kammler – Leif Enecrona