Na sezon 1935 zapewnił sobie Maserati 8CM z sześciocylindrowym, półtoralitrowym silnikiem o mocy 180 KM. Samochodem tym zajął trzecie miejsce w Grand Prix Comminges, ponadto wystartował w Eifelrennen, Avusrennen i innych wyścigach. Jego rezultaty były na tyle satysfakcjonujące, że Maserati zaoferowało mu miejsce w swoim zespole na 1936 rok.
W roku 1937 używał Maserati 6C/34, który to samochód wcześniej należał do Tazio Nuvolariego. W tamtym okresie Węgier był półoficjalnym kierowcą Maserati. Grand Prix Niemiec ukończył na szóstym miejscu, ustępując jedynie „Srebrnym Strzałom” – Mercedesowi i Auto Unionowi. W Grand Prix Szwajcarii był dziesiąty, zaś w Grand Prix Czechosłowacji na torze im. Masaryka ścigał się w dwóch klasach, finiszując na odpowiednio trzecim i siódmym miejscu. W tym okresie, według niemieckiej prasy, Hartmann był trzynastym najlepszym europejskim kierowcą wyścigowym.
W Grand Prix Trypolisu w sezonie 1938 między próbującym wyprzedzić Hartmanna Giuseppe Fariną a Węgrem doszło do kontaktu, kiedy to kierowcy zahaczyli o siebie kołami. Wskutek tego zdarzenia pojazd Hartmanna wpadł w poślizg i przekoziołkował. Hartmann złamał kręgosłup i umarł w szpitalu następnego dnia.