Franciszek Zagórski, krypt. Franciszek Z..., (ur. 10 marca 1770 w Drohiczynie, zm. 1806 w Brandenburgii) – polski duchowny, kaznodzieja, poeta, tłumacz i teoretyk literatury.
Życiorys Urodzony w Drohiczynie, pierwsze nauki pobierał w tamtejszych szkołach pijarskich. 15 sierpnia 1787 wstąpił do zgromadzenia pijarów. Przyjął wówczas imię Franciszka od św. Jana Bożego. Po odbytym nowicjacie studiował retorykę w Szczuczynie Mazowieckim (1789/1890), a wkrótce potem filozofię w Łomży (1790/1791 – 1791/1792). W roku szkolnym 1792/1793 nauczał w infimie (Warszawa), przez 3 kolejne lata pracował jako nauczyciel w Górze (1793/1794 – 1795/1796), by na koniec trafić jako nauczyciel matematyki i wymowy do warszawskiego Collegium Nobilium (1796/1797 – 1799/1800). W tym okresie dał się poznać jako dobry kaznodzieja, głosząc kazania w kolegiacie Św. Jana. Od roku 1800 był już nieuleczalnie chory, początkowo pozostawał w Warszawie, a od roku 1803 w Radziejowie. Zmarł w wieku 36 lat, prawdopodobnie w Brandenburgii w roku 1806 (gdzie przebywał po opuszczeniu Radziejowa). Według innych źródeł (Matricula provinciae Polonae Scholarum Piarum 1742–1865) zmarł kilka miesięcy wcześniej, jeszcze w roku 1805, w Radziejowie.