za zbyt ostrożny dobór słów oraz pominięcie milczeniem kwestii ewentualnych odszkodowań dla ocalałych.

Jednym z krytyków oświadczenia był historyk Yoshimi Yoshiaki, który wskazywał, że de facto bagatelizuje ono rolę wojska i agend państwowych w funkcjonowaniu systemu „ośrodków pocieszycielskich”, przerzucając główną odpowiedzialność na cywilnych pośredników. Jego krytykę wzbudziło również niewymienienie ofiar pochodzących z krajów innych, niż Korea, brak przyznania, że „ośrodki pocieszycielskie” stanowiły zbrodnię wojenną i naruszenie prawa międzynarodowego, a także pominięcie kwestii rekompensat dla ocalałych.

Oświadczenie Kōno otworzyło drogę do (krótkotrwałego) uwzględnienia kwestii „pocieszycielek” w programach nauczania historii w japońskich szkołach. Ponadto w 1995 roku z inicjatywy japońskiego rządu utworzono specjalny fundusz o nazwie (AWF), finansowany częściowo ze środków publicznych, a częściowo z wpłat prywatnych, który oferował ocalałym „pocieszycielkom” jednorazową „wypłatę pokutną” w wysokości 2 mln. jenów oraz pokrycie kosztów opieki medycznej.