Oddziały pełniące służbę na „pograniczu” opierały się głównie na oficerach młodszych (porucznikach i kapitanach), którzy – trzymani latami bez awansu w odległych fortach – nabywali doświadczenia i wprawy bojowej, która miała im się przydać w czasie nadchodzącej wojny domowej.
1853−1861 thumb|150px|Poszukiwacz złota 31 października 1853 roku podział na wydziały został zniesiony, a sześć zachodnich departamentów skonsolidowano w czterech departamentach Teksasu, Nowego Meksyku, Zachodu i Pacyfiku, dowódcy których wykorzystywali swe oddziały w miarę potrzeb. System powrócił do sześciu departamentów w roku 1858, kiedy to powstał Departament Utah, a Departament Pacyfiku podzielono na departamenty Kalifornii i Oregonu.
Armia liczyła oficjalnie 13 821 oficerów i żołnierzy, ale w rzeczywistości było ich 10 417, z czego 8342 teoretycznie, a 6918 faktycznie na zachodnim pograniczu, co oznaczało, że w każdym z 54 posterunków służyło średnio 124 ludzi. Podniesiono też – o 4 USD – miesięczny żołd, przy czym służący powtórnie dostawali 2 USD więcej, a ci co zostali na kolejne pięć lat, jeszcze 1 USD.