Zdobnictwo Bogate wyszycia na koszulach i innych częściach garderoby rozpowszechniły się dopiero na przełomie XIX i XX w. Wcześniej były o wiele skromniejsze, co nie umniejszało symbolicznego znaczenia zdobień, ale je wzmacniało. Wzbogacenie zdobnictwa odzieży wiązało się z szybciej zachodzącymi zmianami w stylu życia białoruskich chłopów. Na podnoszenie się jakości bytowania, widocznej również w noszonej przez wieśniaków odzieży, miały wpływ częstsze i wielorakie kontakty z pobliskim miastem, które było nie tylko ośrodkiem szkolnictwa rękodzielniczego, ale również wzorem mody.
Chociaż koszule i zapaski były zawsze podstawowymi elementami ubiorów wiejskich, to droższa i trudniejsza do zdobycia odzież wierzchnia świadczyła o bogactwie i miejscu zajmowanym w hierarchii społeczności przez jej właściciela.
Cechą białoruskiego stroju ludowego, która bardzo wyraźnie przejawiała się jeszcze przez cały XIX wiek, jest jego ścisły związek z obrzędowością i zwyczajami ludu wiejskiego. Na ziemiach białoruskich wykształcił się szczegółowy zbiór zasad, dotyczących odpowiedniego dopasowania ubioru ludu białoruskiego do określonej okazji (w tym wypadku – do określonego dnia bądź okresu w kalendarzu obrzędowym Białorusinów).