Opowieść Corbu, który sugerował, że Saunière odnalazł jedynie część skarbu, zaczęła przyciągać do jego restauracji klientów i turystów. W końcu historia zaczęła żyć własnym życiem i za sprawą prasy zrobiło się o niej głośno w całej Francji. Sprawą zainteresował się Pierre Plantard, który napisał na ten temat książkę L'Or de Rennes by Gérard de Sède. Połączył w niej fakty z fikcyjnym, tajnym stowarzyszeniem zwanym Zakonem Syjonu, którego celem miało być przywrócenie dynastii Merowingów na francuski tron. Ujawnił także pergaminy księdza, które miały być w posiadaniu Zakonu. Jednakże po publikacji książki w 1967 roku przyjaciel Plantarda, Philippe de Chérisey ujawnił, że sfałszował pergaminy.
Faktyczne źródło bogactwa Pierwszą naukową książkę opisującą działalność księdza stworzył historyk i bibliotekarz z Carcassonne René Descadeillas. Po zbadaniu ksiąg rachunkowych, osobistej korespondencji oraz notatek z kościelnych przesłuchań doszedł do wniosku, że źródłem tajemniczego bogactwa duchownego nie był żaden skarb, ale sprzedaż mszy i dary, które przyjmował od wiernych. Jego konkluzję poparł miejscowy ksiądz Abbé Bruno de Monts oraz inni badacze m.in. Jean-Jacques Bedu i David Rossoni.