Lidia Lwow po mężu Eberle, Ewa, Lala (ur. 14 listopada 1920 w Plosie, zm. 5 stycznia 2021 w Warszawie) – polska archeolog pochodzenia rosyjskiego, żołnierz Armii Krajowej, sanitariuszka, działaczka kombatancka.
Życiorys Była córką rosyjskiego inżyniera rolnika (agronoma), który wkrótce po narodzinach córki wyemigrował z rodziną do Polski i osiadł w Nowogródku. Ukończyła gimnazjum w Święcianach i rozpoczęła studia prawnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Po agresji ZSRR na Polskę (1939) odbyła kilkumiesięczny kurs nauczycielski i została nauczycielką w wiejskiej szkole w Pleciaszach nad jeziorem Narocz, później w pobliskiej wsi Kupa.
thumb|left|300px|Lidia Lwow po aresztowaniu przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, 1948 thumb|Lidia Lwow i Zygmunt Szendzielarz („Łupaszko”), 1948 thumb|Lidia Lwow-Eberle i Krzysztof Szwagrzyk przy pomniku „Łupaszki” w Osielcu, 2019 Latem 1943 wstąpiła do oddziału partyzanckiego AK podporucznika Antoniego Burzyńskiego „Kmicica”. Oddział ten został 26 sierpnia 1943 podstępnie rozbrojony i częściowo wymordowany przez sowiecką brygadę partyzancką dowodzoną przez płka Fiodora Markowa. Po tym wydarzeniu „Ewa” przeszła do 5 Brygady Wileńskiej AK mjr Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki” i została tam sanitariuszką. Brała udział w wielu walkach brygady, m.in.