Na początku 1918 w okręgu berlińskim założył, wraz z innymi działaczami, Narodowe Stronnictwo Robotników, którego został skarbnikiem. W grudniu 1918 przeniósł się do Poznania, albowiem został wybrany delegatem na Sejm Dzielnicowy. Następnie był posłem na Sejm Ustawodawczy w latach 1919–1922, gdzie należał do narodowo-chrześcijańskiego klubu robotników; uczestniczył w pracach w parlamentarnej komisji ochrony pracy. Od maja 1920 był związany Narodową Partią Robotniczą, z której ramienia z sukcesem kandydował do sejmu w latach 1922 i 1928 posłem na sejm (z okręgu ostrowskiego). Zrzekł się kandydatury w 1930 na rzecz Karola Popiela, by pomóc mu się wydostać z Berezy Kartuskiej. Od 1931 działał tylko w ZZP; do 1939 był prezesem Zarządu Głównego Związku Robotników Drzewnych i Budowlanych ZZP.

Prowadził także działalność publicystyczną, publikując teksty o sprawach robotniczych w „Obronie Ludu” i „Prawdzie”. W marcu 1940 wpierw przesiedlony do obozu dla wysiedleńców na Głównej w Poznaniu, a następnie wywieziony stamtąd wraz z rodziną do Ostrowca Świętokrzyskiego, w którym przeżył okupację, pracując w swoim zawodzie i utrzymując kontakty z Armią Krajową.