Na początku XX wieku klasztor był w bardzo trudnej sytuacji. W ramach tępienia buddyzmu zabrano mu wszystkie ziemie, które pozwalały na jego utrzymanie. Mnisi składali petycje do władz o zwrot ziem, na co władze odpowiedziały zwiększeniem podatków, zarówno od klasztoru, jak i okolicznych rolników (1907 rok). Sfrustrowany ówczesny opat klasztoru Pak Pobong zwrócił się nawet do japońskiej policji, ale bez reakcji z ich strony. Ponieważ usłyszał, że kapłani ōtani-ha (Jōdo-shinshū) są bardzo wpływowi politycznie, zwrócił się do ich misjonarza Inami Senshō, który obiecał rozwiązać konflikt, ale klasztor będzie filią ōtani-ha. Sytuacja nie zmieniła się, a sam Inami był nieuchwytny. Władze koreańskie uznały, że działania Pobonga były nielegalne i opat został uwięziony. Wtedy misjonarz szkoły rinzai Taikō Furukawa (1871–1988) użył swoich politycznych znajomości aby Pobonga zwolnionić z aresztu. Natomiast Furukawa został dyrektorem klasztoru, przez co Pohyŏn stał pierwszym filialnym klasztorem tej szkoły w Korei. Furukawa z sukcesem bronił spraw klasztoru i ostatecznie stał się jednym z tych misjonarzy, którym koreańscy mnisi ufali najbardziej.