Józef Jóźwik (ur. 13 marca 1873 w Białyninie, zm. 24 sierpnia 1948 w Warszawie) – ksiądz katolicki, więzień łagru na Sołowkach.
Życiorys Jego rodzicami byli Franciszek Jóźwik (1841–1910) i Katarzyna zd. Jeż (1847–1906). Święcenia kapłańskie otrzymał 25 grudnia 1910 roku w Sankt Petersburgu.
Należał do archidiecezji mohylewskiej. Szkołę średnią ukończył w Kijowie (I państwowe gimnazjum kijowskie), po czym wstąpił do seminarium duchownego w Petersburgu. Po seminarium skierowany został do pracy do parafii Darewo-Swojatycze k. Baranowicz. Po siedmiu miesiącach pobytu w tej miejscowości na stanowisku wikariusza został w połowie 1911 roku na rozkaz gubernialnych władz carskich skierowany do Irkucka i Jakucka na stanowisko wikariusza tamtejszej parafii. Na Syberii pracował ponadto w Wierchowieńskiej Czucie i w Mandżurii. W roku 1916 został przeniesiony do Kostromy w Rosji europejskiej. W Kostromie objął stanowisko kapelana oratorium pw. Niepokalanego Poczęcia NMP. W tym samym roku został uwięziony przez władze carskie pod zarzutem zdrady państwa. Zarzucano mu między innymi nielegalne przewiezienie za granicę pułkownika Hr. Łubieńskiego. Po zakończeniu śledztwa, które trwało cały rok, został przewieziony do Moskwy i stanął przed sądem wojennym. Siedmiodniowa rozprawa sądowa nie udowodniła mu winy.