Adam Gajewski (ur. 17 czerwca 1909 w Lublinie, zm. 5 kwietnia 1972 w Gdańsku) – major Ludowego Wojska Polskiego, jako sędzia wydał wyroki śmierci na żołnierzy polskiego podziemia niepodległościowego.
Życiorys Po ukończeniu w 1927 roku państwowego gimnazjum w Lublinie do 1928 studiował w Akademii Medycyny Weterynaryjnej w Lublinie, a do 1932 prawo na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i do 1939 roku był aplikantem adwokackim w Dubnie i w Lublinie. W 1935 mianowany podporucznikiem rezerwy Wojska Polskiego. 10 października 1944 wstąpił ochotniczo do WP, 9 listopada 1944 został sędzią Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie, a 22 lutego 1945 sędzią Wojskowego Sądu Okręgowego w Lublinie. 16 sierpnia 1945 przeniesiony do Gdyni na sędziego Wojskowego Sądu Marynarskiego, od 19 lutego 1946 do 12 sierpnia 1947 zastępca szefa Wojskowego Sądu Rejonowego w Gdańsku. Następnie zastępca szefa WSR w Białymstoku do 31 października 1947, kiedy został zdemobilizowany. Później był radcą prawnym Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych w Gdańsku. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1946).